Toen het bos terugkeek
Een waargebeurd verhaal van Lars Plooyer de Fabulant, vastgelegd tussen de verstilde bomen van landgoed Den Treek-Henschoten.
De herfstzon op de open plek
Er was eens een middag waarop de herfst even vergat dat hij ook regen en somberte kon brengen. De zon stond hoog boven de kruinen en op de open plek glansde het gras tussen de pas gevallen bladeren. Ik zat ontspannen op een omgevallen boomstam. Even de benen rust gunnen na een flinke tocht door het woud, gedachteloos iets opzoekend op mijn mobiel. Wat het precies was, ben ik allang weer vergeten. Sommige dagelijkse futiliteiten worden immers vanzelf onbelangrijk.
Oog in oog met het ongetemde
Terwijl mijn duim traag over het oplichtende scherm schoof, overviel me ineens een merkwaardig gevoel. De haren in mijn nek gingen overeind staan: er werd naar mij gekeken. Ik keek op en schrok behoorlijk. Een wolf. Daar stond hij, een eind verderop in het gras. Zijn flank opzij gedraaid, zijn kop roerloos naar mij gericht. Geen hek ertussen, geen glas of beschermend scherm. Alleen een strook gouden herfstgrond en een ademloze stilte waarin ik plotseling mijn eigen hartslag luid hoorde bonzen.
De roep van het moment
Mijn gedachten struikelden in volle vaart over elkaar heen. Een wolf. Daar staat zowaar een wolf in Den Treek. En plots schreeuwde de moderne reflex onder mijn schedeldak: je hebt je mobiel al in je handen, man, maak die foto! Maar het woud vroeg om eerbied, om niets anders dan stil zijn en echt getuige wezen. Benieuwd naar meer verhalen uit deze betoverende natuur? Lees verder in ons Woudgefluister of deel uw eigen gedachten bij de reacties van lezers.